FOR IMMEDIATE RELEASE

Dulaang UP’s roster of plays for its 35th Theatre Season unveils Floy Quintos’ Shock Value… The Return of TV’s Most Beautiful Monsters! Under the direction of Alexander Cortez, the restaging of this amusingly sensational play promises to leave its audience on the edge of reason. With a chock-full dose of show business’ blinding studio lights and gritty secrets in all its glamorous glory, this production is bound to shock, entertain and impress its audiences.

Floy Quintos’ Shock Value is about the prevalence of Reality TV. It showcases how real the reel can get, for it is a revelation of how stars are made and it is a confession of the truly expensive price that comes with stardom. Exposing the truth and value behind fame as a drug, Shock Value is nevertheless, the ultimate medium that will get you high.

Light and canty but ever bold and daring, this contemporary piece, revised and edited to suit a continuously innovating era, received various commentaries of acclaim during its first run in 2006. Andoy Ranay, Frances Makil-Ignacio, Stella Cañete, Arkel Mendoza, Dexter Santos, Jomari Jose, Carlo Cannu, Paul Santiago, William Elvin, Mica Pineda, Nikki Ventosa, Randy Concepcion, Natasha Cabrera, Cindy Mayo and Christian Alvarado who successfully essayed their roles at that time, remain to be part of this year’s production.

Joining the wacky mayhem of various TV personalities are new recruits for the show, among them, Jojit Lorenzo, Ana Abad Santos, Mylene Dizon, John Lapuz, Mitoy Sta. Ana, Cai Cortez and Nikka Angeles.

The rerun of Shock Value is presented by Dulaang UP, a semi-professional university-based theatre company which serves as the foundation for UP Theatre students’ professional exposure in the performing arts, and related fields such as scenery design as well as technical, stage, production and theatre management.

Shock Value will run from September 15 to October 3 at the Wilfrido Ma. Guerrero Theater, U.P. Diliman, Quezon City from Wednesdays to Fridays at 7 pm and at 10 am and 3 pm during weekends. For tickets, please contact Cherry at 0917-7500107, or the Dulaang UP Office at 926-1349, 981-8500 local 2449 or 433-7840.

DUP's 35th Season

FOR IMMEDIATE RELEASE:

Dulaang Unibersidad ng Pilipinas (Dulaang UP), the University of the Philippines’ official performing theatre arts group launches its 35th season with the theme “Return Engagement: Plays Deserving a Second Look” on July 22, 3:30 pm at its improved home, the Wilfrido Ma. Guerrero Theatre, 2nd Floor, Palma Hall, Diliman, Quezon City.

The season will restage various DUP productions, among which are Orosman at Zafira on August 11-29, a musical hailed as 2008’s first great production with Dexter Santos as director and original music by Carol Bello; Shock Value..Take 2 on September 14 –October 3, a new chapter is added in this exciting comedy that mirrors the wacky and controversial truth about showbiz life with Floy Quintos as playwright and Alexander Cortez as director; Isang Panaginip na Fili on November 24-December 12 is another powerful and compelling post-modern musicale of Rizal’s El Filibustersimo and nominated as 22nd Aliw Awards Best Musical production under the direction of Floy Quintos with Cj Javier providing the music; and Amphitryon on February 16 to March 6, a Filipino translation by Jerry Respeto based on Heinrich Von Kleist’s play with Josefina Estrella as the director.

Also, UP Playwrights’ Theatre on its 22nd season will present, Floy Quintos’ new play Fake on May 4-13 at the Teatro Hermogenes Ylagan with Dulaang UP founder Tony Mabesa as director. Aside from these theatre productions, Dulaang UP has two upcoming fund-raising efforts: Backstage Sale with various Dulaang UP artists on July 27-30 at the College of Arts and Letters New Building and the launching of Friends of Dulaang UP on July 22.

For further details, please contact telephone numbers (632) 9261349 and 9818500 local 249 and Telefax (632) 4337840.

FEATURED PLAYS:

Orosman at Zafira
directed by Dexter Santos; music by Carol Bello
August 11 – 29, 2010
Hailed as the first great production of 2008 and being among the best musicals of the same year, Orosman at Zafira brings Balagtas closer to one’s heart as it exemplifies “dance as the basis of theatre”

Shock Value
written by Floy Quintos and directed by Alexander Cortez
September 8 – 26, 2010
A timely, exciting and truly entertaining comedy that mirrors the wacky and controversial truth about the life of people in show business

Isang Panaginip na Fili
Directed by Floy Quintos; music by CJ Javier
November 24 – December 12, 2010
Described by Gibbs Cadiz as a “Fili on steroids,” this powerful and compelling postmodern musical of Rizal’s El Filibusterismo was nominated Best Musical Production at the 22nd Aliw Awards

Amphitryon
Filipino translation by Jerry Respeto; directed by Josefina Estrella
February 16 – March 6, 2011
A pleasantly comic performance that ranked as one of the plays which showcased the best of Manila theatre in 2009

After its very successful production last 2008, Francisco Baltazar’s Orosman at Zafira, an adaptation under the direction and choreography of Dexter Santos with the original music of Carol Bello, will once again mesmerize you as it opens for Dulaang UP’s Essential Theater season on the company’s 35th year.

The first run of the play extended due to popular demand back in 2008 and received nominations for Best Musical Production and Best Director at the 21st Aliw Awards. It also garnered numerous praise and commendations from renowned critics and artists.

Baltazar’s Orosman at Zafira tackles the rivalry for power in the kingdom of the tribes of Marruecos, Duquela, and Tedenst. Amidst these warring tribes, Orosman and Zafira find love.

Aside from narrating man’s lust for power and the fluidity of his principles and beliefs, this production also serves as an avenue for promoting national heritage through the integration of different ethno – linguistic dances and music in a fresh and captivating manner.

Dulaang UP is a semi-professional school-based theatre company which serves as the key device to maximizing U.P. Theatre students’ capacity in the performing arts, which includes designing, technical management as well as stage and theatre management.

Composing the renowned artistic and technical team of Orosman at Zafira are:

Sir Anril Tiatco and Katte Sabatte (Dramatury), Tuqx Rutaquio (Production Design), John Ilao Batalla (Lights Design), Jojit Lorenzo (Photography), Mara Marasigan (Assistant Director), Via Antonio and Jeff Hernandez (Associate Choreographers).

Orosman at Zafira will run from August 11-29 at the Wilfrido Ma. Guerrero Theater, U.P. Diliman from Wednesdays to Fridays at 7pm and during weekends at 10am and 3pm. For tickets please contact Cherry at 09177500107, or the Dulaang UP Office at 926-1349, 981-8500 local 2449 or 433-7840.

I first learned about President Corazon “Cory” Aquino when I began studying the Philippine history. It was my subject on Sibika at Kultura when I read about the first female Philippine President on books and saw her picture on postcards which my mother bought at National Bookstore for school projects.

On August 1, 2009, the Philippines mourned. The people bade goodbye to the former president as she battled her last breath to colon cancer. People saw it coming – her final days – but the strength she showed combating that illness for more than a year was nothing compared to the years she spent fighting for the Filipinos as a leader and tending to her family as a mother and father.

During Martial Law, Cory Aquino’s husband and prominent political icon Benigno “Ninoy” Aquino was gunned down at the then Manila International Airport on August 21, 1983 upon arriving from the United States. Ninoy was a major opponent of the Marcos’ administration. His determination and goal for the country to fight against inhumane acts and abuse of power during the Martial Law led the nation to leave their homes and raise their voices on the streets to finally end their silence and seek for change. It was the start of the People Power Revolution.

Today would not be possible without Cory Aquino’s courage and leadership. Taking over the presidency in 1986, she led the restoration of democracy in the Philippines that inspired other nations to do the same. The unimaginable multitude of people in thirst for freedom only had faith at that time. Courage was probably questionable. Survival for one’s self may not be an option. How could anyone survive during Martial Law when guns and tanks were ready to fire and take down lives at any moment?

Although history shares her term may not be the most successful in economic success and political stability due to coup attempts, Cory Aquino’s fostering display of courage and faith to the Filipino people was enough to change the people at that time. Her courage as a woman is unfaltering, considering she had the responsibility to lead and take over the nation, and at the same time fulfill her duties as a mother to her five children.

Until her last day on earth, Cory Aquino was proud to be a Filipino. She was praying for us. And she was hoping that the country will unite once again for peace. Now, she found her own peace with our Creator – and with her husband who has waited for her long enough.

Ano ba ang halaga ng isang ama para sa’yo?

Mahal mo ba ang tatay mo? Kasama mo ba siya hanggang sa paglaki mo?

Siguro, ang sarap ng pakiramdam ng may kasamang tatay sa araw-araw. Si Daddy, minsan ko lang siya nakikita. Sabi ni Mommy nung maliliit pa kami, sa Maynila daw nagtatrabaho ang Daddy ko – ang Daddy namin ng nakababatang kapatid ko na si Allan. Naisip ko dati, masyado lang siyang dedicated sa pagtatrabaho, kaya kung minsan lang siya nakakauwi dito sa probinsya. Ang mga pinsan ko lang ang nakikita ko. Ang pinagtataka ko nga lang, bakit hindi kami maaaring bumisita sa kanya sa trabaho?

Nung bata pa lamang ako, naiinggit ako sa mga kaklase kong kasa-kasama nila pareho ang ama’t ina nila sa mahahalagang araw ng kanilang buhay. Hindi naman pabaya ang aking ama. Sa totoo nga, isa siyang mabuting ama sa amin. Lahat ng pangangailangan namin ay pinunan at hinigitan pa niya. Yun nga lang, hinahanap ko siya sa tuwing kukuha ng class cards, aaykat sa stage kung may matatanggap na award, o di kaya’y magsisimba tuwing linggo. Si Mommy lang kasi ang lagi naming kasama sa mga simpleng okasyon tulad noon. Kung minsan nga, wala pa.

Ninais kong makita si Daddy sa Maynila, dalawin man lang siya. Gusto ko malaman kung bakit laging pinupunan na lamang ng mga kamag-anak namin ang pisikal na pagkawala niya sa aming buhay. Dati-rati, sa amin siya nagbabagong-taon. Pero nitong nakalipas na 4 na taon, hindi man lang siya bumibisita o kaya’y tumatawag man lang.

Nagkatotoo na nga ang matagal kong kutob simula pa noong ako’y 12 taon. May ibang pamilya si Daddy. Pangatlo na niya. At pangalawa kami.

Anak ako sa labas kung kaya’t wala akong karapatang humingi ng napakaraming oras mula sa kanya. Nauunawaan kong mahirap ang sitwasyon ni Daddy. Gustuhin ko mang magalit sa kanya, alam kong wala ako sa lugar upang hingan siya ng paliwanag.

Nakilala ko si Kuya Mark noong 15 taon ako. Sinama siya ni Daddy noon sa probinsiya. Tuwang tuwa sa kanya noon ang mga tito’t tita ko. At hinangaan ko siya dahil isa siyang edukadong tao galing sa Maynila. Mga 9 na taon siguro ang tanda niya sa’kin. Naisip ko pa nga dati, gusto kong maging tulad niya. Hindi ko naman inakalang siya pala ay kadugo ko – sa ama.
Maraming nagsasabi na magkahawig kami ni Kuya Mark. Sa totoo lang, imbes na masaktan o mainis ako, parang natuwa pa nga ako noon na meron akong Kuya. Hindi pa alam noon ni Allan meron pa siyang isang Kuya.

Dumaan ang mga taon, nagkaroon na rin ako ng sarili kong pamilya. Laking saya ko na kasama ko ang aking mga magulang para masaksihan ang pagtitipon na ito. “Alvin, sana’y maging mabuti kang asawa kay Janine. Huwag mo sana akong tularan.”

Hindi man inamin sa’kin ni Daddy ang mga pagkakamali niya, alam kong marami siyang nagawang pinagsisisihan niya. Hindi ako nagalit. At naintindihan ko siya. Naging matipid man siya sa salita, binigyan naman niya ako ng pansin at pagmamahal sa tuwing makakasama ko siya.

Ngayong simula ng taon, nawala sa’kin sa Daddy – sa amin ni Allan ng tuluyan. Ibinalita na lamang sa amin na nasa funeraria na siya. Hindi man lang siya nagpaalam. At hindi man lamang namin siya nabisita habang nasa pagamutan siya. Nayakap ko man lang sana siya bago siya tuluyang malagutan ng hininga.

Apat na araw nang nakaburol si Daddy, hindi ko pa siya nabibisita. Siguradong maluluha ako pag nakita kong pinid na ang kanyang mga mata na alam kung sumubaybay sa aking paglaki, kahit na malayo siya sa aming magkapatid. Isa pa, hindi ko alam kung paano haharap sa kanyang tunay na asawa.

Hindi ko alam kung dapat ba akong pumunta. May masasaktan ba ako o may masasagasaang damdamin sa pagpunta ko doon? May magagalit kaya? May magsasabi kayang ako’y bastos at mapangahas?

Nagdesisyon akong magpunta, hindi dahil gusto kong ipaglaban ang karapatan ko bilang anak ni Daddy, ngunit gusto ko siyang makita habang may  panahon pa – kahit na nasa likod na siya ng salamin.

Pagpasok sa loob ng funeraria, nagmano sa asawa ni Daddy ang dalawang pinsan ko. “Tita, mano po,” sabi ni Kuya Jun-Jun at ni Marlon. Kitang kita ko ang mga magang mata niya. Ang kunot sa kanyang noo, bakas doon ang mga taon ng pagdurusa. Si Daddy kaya ang may kagagawan noon?

Nasa likod ako nina Kuya Jun-Jun at ni Marlon. Ako na ang magmamano. Hindi ako nagsalita, pero hinabol ko ang kamay niyang babagsak na sa kanyang gilid. Subalit pagkahawak ko’y bigla niyang inalis ang kanyang kanang kamay sa aking pagkakahawak. Galit siya. Alam kong nanlilisik ang kanyang mga mata nang makita ako. Pero bigla siyang tumalikod upang kausapin ang ibang nakikiramay. Gusto kong humingi ng tawad sa kanya. Sa mga kapatid ko. Sa mga nagawang pagkakamali ni Daddy. Hindi ko kagustuhan na maging kadahilanan ng kanilang samaan ng loob. Sa palagay ko, sa kanya umuuwi si Daddy. Siguro 40 taon din silang nagsama. Pero sa tinagal tagal ng panahon, bilang lang ang araw na masaya sila.

Alam niyang anak ako sa labas. Hindi ko na kinailangang magpakilala.

Sinulyapan ko si Daddy mula sa kanyang puting kabaong. Naisip ko pa nga magbiro – ang ganda ng pagkaka-make up sa kanya. Para lang siyang natutulog. Huling beses ko ata siyang nakitang tulog ay bata pa kami ni Allan.

Hindi ako naluha habang tinitignan siya. Alam kong may mga matang nakatingin sa’kin habang kinakabisado ko ang kanyang mukha, ang bukol sa kanang bahagi ng kanyang noo na gawa ng pagbagsak niya sa simento ng banyo nang inatake sya.

Matagal din akong nakatayo sa harap ng kanyang pansamantalang higaan. Pero hindi ako umiyak. Siguro’y iniisip ko pa rin na baka gumising siya at makita niyang dumalaw ako sa kanya.

Halos limang oras din akong nanatili sa funeraria. Kahit alam kong uwing-uwi na ang mga pinsan ko, pinagtiyagaan nila akong samahan. Nagpasya na lamang akong umalis nung narinig kong nakalapag na ang eroplano ni Kuya Mark mula sa Qatar. Isa pa, hindi ko na rin matiis ang mga mapanuring titig sa’kin ng mga kamag-anak ng asawa ni Daddy at ng isa ko pang mas nakatatandang kapatid na si Melissa.

Dumating ang araw na ihahatid na si Daddy sa kanyang huling hantungan. Inisip kong hindi na lang ako pupunta para wala nang gulo.

Alas-8 ng umaga, sinimulan na ang misa para sa namayapa.

Hindi ako pupunta.

Alas-9 ng umaga, dadalhin na siya sa sementeryo.

Hindi pa rin ako pupunta.

Alas-10 y media, papalapit na sila sa sementeryo.

Hindi ko natiis. Gusto ko masulyapan ang Daddy.

Pagdating ko doon, inanyayahan na ng mga madre ang mga dumalo sa libing upang masulyapan na siya sa pinakahuling pagkakataon. Nasa likod ako, sa malayo. Humihikbi. Pinipigilan ko ang aking sarili na lumapit. Buti pa ang mga kaibigan at officemates ni Daddy, nakita siya. Napatakan siya ng holy water. Gusto kong lumapit. Kadugo rin naman niya ako, sariling laman. Anak niya ako. Anak niya din ako.

Nanghina na ako. Masyado nang masakit para sa’kin mawalan ng isang ama sa mahabang panahon. Siguro’y naiisip din ng aking mga kapatid na mahabang panahon din silang walang ama, kahit na kasakasama nila si Daddy sa araw-araw.

Hindi ko na siya nakita. Hindi ko na muling masusulyapan ang Daddy ko na mapagmahal, maunawain, galante, at nagpakumbaba sa huli sa mga nagawa niyang kasalanan. Sinarado na ang kanyang himlayan at unti-unti nang binababa sa hukay. Isa-isang nag-alay ng bulaklak kay Daddy. Wala nang umiyak. Siguro’y tanggap na nila ang pagkawala ni Daddy.

At ako? Basang basa ng luha ang aking mga kamay. Marahil hindi nila namalayang inalayan ko rin si Daddy ng bulaklak dahil nakatitig sila sa pagsasarado ng nitso. Siguro, hanggang doon na lamang talaga. Paalam kay Daddy.

Simula noon, pinangarap ko nang makasama siya. Napakarami kong tanong. Gusto ko siyang mayakap. Gusto kong maipakilala ko siya sa mga kaibigan ko para malaman nilang may ama ako na kayang magsakripisyo para sa mga anak niya.

Nakapahinga na si Daddy. Ngayon, hindi na niya kailangang hatiin ang oras niya para sa lahat ng mga anak niya. Kung ilan man kami, hindi ko na alam. Tulad nina Kuya Mark at ng kanyang ina, nawalan din ako ng isang ama. Hinangad ko rin ang oras niya. Hinangad ko rin na makita siya araw-araw.

Ang isang bastardo, naghahangad din na mabuo ang kanyang pamilya – kahit imposible. Kahit sabihin pa ng tunay na nagmamay-ari kay Daddy na isa akong anak sa labas, hindi maikakailang isa akong anak na naghangad ng buong pagmamahal, ngunit biglaang nawalan ng pag-asa, na sa simula pa lamang ay hindi na nabigyan.

isinulat ni Jena D. Pastor, ika-3 ng Pebrero 2009